Onze lievelingsvoorwerpen

Deze steen op basis van steenkool doet me denken aan mijn grootvader, mijnwerker in Lotharingen. Een band met de aarde die me na aan het hart ligt.

Mijn reportagemicrofoon van RTL, waarmee ik zeven jaar lang de actualiteit in het Midden-Oosten en in Brussel versloeg. Het was de zender waar ik als kind naar luisterde.

De cd van de Malagassische artieste Caylah, die ik heb geproduceerd omdat haar strijd tegen geweld op vrouwen me raakte.

Mijn embleem van Karakalpakstan, een troosteloze streek aan het Aralmeer, en het hondje van de Japanse tempel Kotohira-gū met zijn meer dan 1.360 treden.

Deze brief van mijn mentor, Christian d’Epenoux, een bekende journalist van L’Express, gaf me moed. Hij was kasteelheer bij mij in de buurt.

Mijn paspoort, altijd klaar voor de volgende bestemming of om plekken terug te zien die me dierbaar zijn.

Mijn cassettes en mijn onmisbare Bic-balpen: het ultieme plan B om eindeloos te kunnen luisteren naar muziek waar ik nog altijd van geniet… op mijn telefoon.

De affiche van mijn tentoonstelling over het onbekende Dubai (met de uitstekende fotografe Isabelle Viallaneix), en de herinneringen aan de ontmoetingen tijdens mijn verkenning van de stad.

Boeken, versleten van het vele gebruik. De kracht van woorden, ontdekt dankzij mijn vader, die me liet kennismaken met Baudelaire, Camus en Borges, en die zich sterk interesseerde voor de diversiteit en de complexiteit van talen.

Zuid-Amerika, waar ik zo van hou, en het Argentinië van mijn jeugd, gesymboliseerd door de mate (die ik niet drink, ik verkies koffie).

De dvd, en bij uitbreiding films in het algemeen. Als bron van vreugde, verdriet, verlangens en inspiratie hebben films me mijn hele leven vergezeld.

De koekenpan. Al enkele jaren kook ik met plezier, goed voor lichaam en geest, en ik doe mijn best om altijd nieuwe recepten te vinden.

De computer, instrument om te leven en te werken: talloze uren ervoor doorgebracht, om te leren, te werken, soms als vervanging van het echte leven. Ons hele leven gedigitaliseerd.

De auto. Ik breng er vele uren in door, soms te veel: om naar het werk te rijden, familie en vrienden te bezoeken of te gaan sporten. Ik luister er naar podcasts, muziek en het nieuws. Ik erger me erin, denk er na, mediteer er en dommel er gevaarlijk in weg, zowel overdag als ’s nachts.

Het objectief, het eerste voorwerp waar het licht door valt om het beeld te vangen, vaak onderschat naast de camera. Het is het onderdeel dat rechtstreeks met mijn vak verbonden is. En ook mijn levensdoel: mijn werk, waarin ik geslaagd ben en dat ik koppig blijf uitbouwen.

Mijn trombone. Mijn hele leven lang heeft muziek me vergezeld. Van de muziekschool als kind tot mijn job als muziekprogrammator: ze was er altijd. Mijn trombone is mijn uitlaatklep, mijn moment buiten de tijd.

Mijn ‘baksteen’ (Canon 90D) is nooit ver weg; hij helpt me om getuigenis af te leggen van mijn tijd, van de menselijke activiteiten die onze samenlevingen vormgeven.

De koffietas is de basis. Een dag zonder koffie? Gewoon onmogelijk. Maar opgelet, geen slootwater: goede koffie, met veel aroma. Deze dame is veeleisend.

Mijn pet van de Olympische Spelen en mijn accreditatie voor het pausbezoek in Lourdes. Omdat ik altijd klaarsta voor anderen, kreeg ik de kans om als hulpverlener aan beide evenementen deel te nemen. Een maatschappelijk engagement dat me nauw aan het hart ligt.

Toetsenbord en muis zijn de twee werkinstrumenten van mijn beroep. Ze staan symbool voor mijn omscholing en mijn passie voor digitale media en contentcreatie.

Mijn klarinet: de adem van mijn grootmoeder, de adem van de klezmer, de adem van de strijd voor minder bittere tijden.

Mijn Zoom H4n: om kleine en grote momenten vast te leggen, onze intieme verhalen te vereeuwigen en ze universeel te maken.

Een bundel van Pablo Neruda: welke dan ook, om de kracht van poëzie en de macht van literatuur nooit te vergeten.

Een niglo: want achter zijn stekels speelt de egel een belangrijke rol in de bescherming van het milieu.

Mijn leren jas: regen of zonneschijn, een handige tweede huid om naar het einde van de wereld te trekken of gewoon de hoek om te gaan.